Tutt, Tutt............dat is snel.                                                 mei 2011



Na vier dagen alleen zijn in Nederland is de auto weer klaar voor vertrek. De auto wordt gevuld en Lars gaat mee maar ook Ria Zondag. Met z’n drieën gaat de reis heel vlot. Bijna 2,5 uur sneller dan de vorige keer. Dus om 2 uur draait de VW bus de oprijlaan in Les Trois Taillants op. Annette staat al vol ongeduld te wachten. Het eerste wat gebeurd is een dikke zoen en een knuffel.
De plannen die we hebben is het afmaken van de goot. Hiervoor komen Jantina, Jan en de zinkwerker Tutti. Ook komt de zus van Jantina mee. Dus Marjo zorgt dat de auto goed gevuld naar Frankrijk vertrekt.

Hier volgt het reisverslag geschreven door Jantina.

Op Koninginnedag 30 april 2011 vertrokken wij (Jan, Tutti, Marjo, Jantina) richting Frankrijk om een paar dagen naar Annette en Bram te gaan. Bram had zinken goten gekocht en die moesten natuurlijk gemonteerd en gesoldeerd gaan worden door onze vakman zinkwerker Tutti. Van te voren hadden we al grote pret en zongen van “we gaan naar Frankrijk en komen nooit meer terug”.
De reis verliep voorspoedig en we kwamen ’s middags bij ons hotel aan in Montlucon. Na ons opgeknapt te hebben (was nodig) gingen we lekker het stadje in om te gaan eten. We hadden Annette en Bram al gebeld dat we aangekomen waren en dat het wel leuk zou zijn, dat als we de volgende dag zwaar hadden gezwoegd, om te gaan barbecueën. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd.
Wij hadden ook onze kok bij ons. Marjo had nogal wat noten op haar zang voor wat betreft lekkere sausjes en om het vlees te marineren. Daar was geen bezwaar tegen, want Marjo kan dat heel goed.
De volgende morgen stonden we al vroeg op en gingen op pad naar Les Trois Taillants. Bram had ons een routebeschrijving vanuit ons hotel gegeven en dat zouden we wel eens gaan fiksen. We moesten de route RN 145 hebben en die zagen we al gauw, dus wij al zingend over de weg, maar het duurde toch wel lang voor we de afslag kregen welke Bram had aangegeven. Stonden we ineens voor de Peage (tol), nou je hebt nog nooit een stel verbouwereerde mensen bij elkaar gezien. Maar niet voor een gat te vangen, door de tolpoort heen gegaan, door wat pionnetjes gereden en de tolpoort weer teruggepakt. Hadden we de RN 145 naar links moeten nemen in plaats van rechts.
Goed, na eindelijk te zijn aangekomen waren we toch wel aan koffie toe. Tutti zat lekker op zijn stoel in het zonnetje en had duidelijk geen zin om te gaan beginnen. Hij vond het wel best zo, maar ja ik zou geen goede bazin zijn als ik hem niet aan het werk kreeg. Dus zo gezegd zo gedaan. Er zijn veel foto’s gemaakt en filmpjes, het was een lust voor het oog zoals hij bezig was. Geholpen door zijn maten Lars en Jan ging het als een speer. Volgens mij ging het boven de pet van Bram want ik heb hem nog nooit zo met open mond zien kijken, hij stond te glimmen van trots. Dus hebben we Bram die dag maar gebombardeerd tot fotograaf.
De meiden (Marjo, Ria, Annette en ikke) gingen nog even naar een brocante markt en toen we terug kwamen zat het hele spul al in de zon te genieten. DE KLUS WAS AL GEKLAARD!!
We zijn toen heerlijk gaan barbecueën en met onze eigen moppentrommel (Tutti) bij ons hebben we gelachen tot de tranen over de wangen liepen en Annette vroeg of hij even kon stoppen want die had het niet meer. En Bram was zo moe van het fotograferen dat hij ondanks de herrie een dutje ging doen. Arme Bram het valt niet mee hé als het werk je uit handen genomen wordt!!
We konden toen de volgende dag gebruiken om de omgeving te verkennen, met Bram als gids hebben we heel wat mooie dingen gezien. Daarna lekker bij het huis nog wat gegeten en gedronken en in de zon gezeten, we hebben alle dagen heerlijk zonnig weer gehad.
Dinsdag zijn wij weer naar huis gegaan. We hebben een heerlijke tijd gehad en we denken met weemoed terug aan dat mooie plekje in Frankrijk.
We hopen gauw nog eens te gaan kijken. Bram en Annette bedankt voor de gastvrijheid en wensen jullie alle geluk toe daar in de Creuse.

Veel liefs van ons allemaal

Marjo, Jan, Tutti en Jantina
Picture
Wie is toch deze man die eigenlijk niet op de foto mag.
Alles is inmiddels al gezegd over het maken van de goten maar één ding moet toch nog even. Jan en Jantina hebben wel het bord kunnen onthullen van “Place des deux Jeans”. Dit moest natuurlijk nog officieel gebeuren en ik wil het u niet onthouden.

Het vervolg van de vakantie.
Als onze gasten weer vertrokken zijn wordt het weer “gewoon” in Les Trois Taillants. We gaan gewoon weer naar de bakker. We hebben gewoon weer croissants voor het ontbijt en dan gaan we gewoon weer aan het werk. Ik moet zeggen dat we in de laatste paar dagen van deze meivakantie echt nog heel veel gedaan hebben. We hebben nog een hoop hout gehaald voor het maken van de vloerbalken. Dit alles is gelijmd en de meeste balken zijn ook al afgewerkt. Ook hebben we gepuzzeld over de raamkozijnen maar het feit is nu dat alle kozijnen nu klaarstaan om geplaatst te worden. Voor de zomervakantie hebben we al het materiaal klaarstaan om direct aan de slag te kunnen.
Dus over de hoeveelheid werk die verzet is mogen we niet klagen. Waar we wel over klagen is de lengte van de vakantie. Die is natuurlijk te kort. Voor dat je er erg in hebt sta je de spullen weer op te ruimen om terug te gaan naar Nederland. Annette en ik worden er gewoon verschrikkelijk chagrijnig van. Ria en Lars hadden dit snel door en boden aan om samen de verdiepingsvloer uit het huis te slopen. Dan was het niet nodig om tegen onze lange gezichten aan te kijken. Nou misschien was dit wel een goede oplossing.

Nog even dit. Mijn oud collega Cor Ots die de vorige vakantie meeging heeft zijn zoon Michel in stelling gebracht om iets heel moois te maken voor ons. Ik had een waterpomp met een elektromotor op een karretje. Daarnaast had ik een oude generator die geen stroom gaf. En nu heb ik een gemotoriseerde waterpomp op een karretje. Erg handig hier. Wij zijn er ontzettend blij mee. We hebben hem geprobeerd en het werkt allemaal erg goed.
Maar voor deze wil ik toch weer een dankwoord uitspreken.
Jan, voor zijn goede opzichters oog die alles vlijmscherp in de gaten hield tijdens het solderen van de goten. Jantina, voor al het regelwerk dat ze gedaan heeft om dit alles voor elkaar te krijgen. Tutti, voor zijn vakkundig soldeerwerk en zijn moppen. Marjo, voor haar goede ideeën voor het eten. Lars, voor zijn tomeloze inzet en Ria, voor al het maaiwerk en sloopwerk. En dan natuurlijk nog Michel Ots voor het geweldige gesleutel aan onze waterpomp. Annette en ik zijn jullie allemaal dankbaar. Het was fantastisch om al deze fijne vrienden zo bezig te zien om ons te helpen om ons huis in Frankrijk weer een stukje verder te krijgen.
Het was voor ons echt een drama om weer alles in te pakken en weer te vertrekken uit de Creuse. De vakantie was goed en het werk ging fantastisch maar het probleem van het vertrekken wordt weer een heel stuk groter. Ik ben echt benieuwd hoelang dit zo door moet gaan.

Terug naar de begin-pagina